A lenda conta que as noites de temporal e de pouca visibilidade, cando as chuvias ou as brumas impedían ós navegantes avistala costa, pequenos grupos de paisans acudían cos seus bueis a pasealos polos límites dos cabos, colgaban dos cuernos das bestias pequenos faros encendidos que simulaban, co andar dos animais, o balanceo das luces doutras embarcacións navegando.
Os patróns dos buques que cruzaban a costa, o confundila luz destas farolas coa luz dalgunha outra embarcación que navegaba máis a terra e a mayor resgardo dea tempestad, optaba por imitala, aproximándose eles tamén a costa, caendo nunha trampa mortal, e precipitándose inevitablemente contra os escollos.
En poucos minutos o barco enganado estaba perdido, aproveitando enton a turba de lugareños para saquealo e se fora preciso, asasinar ós náufragos.
O que haxa de verdade nesta historia é algo imposible de coñecer, xa que ninguén recoñeceu xamais haber actuado desta maneira, e aínda hoxe, so os vellos recordan haber ido as praias a incautarse da carga dos navíos.
Os patróns dos buques que cruzaban a costa, o confundila luz destas farolas coa luz dalgunha outra embarcación que navegaba máis a terra e a mayor resgardo dea tempestad, optaba por imitala, aproximándose eles tamén a costa, caendo nunha trampa mortal, e precipitándose inevitablemente contra os escollos.
En poucos minutos o barco enganado estaba perdido, aproveitando enton a turba de lugareños para saquealo e se fora preciso, asasinar ós náufragos.
O que haxa de verdade nesta historia é algo imposible de coñecer, xa que ninguén recoñeceu xamais haber actuado desta maneira, e aínda hoxe, so os vellos recordan haber ido as praias a incautarse da carga dos navíos.

